The Watchman @ Birdshill 49 Genk (huiskamerconcert)

/, Nieuws/The Watchman @ Birdshill 49 Genk (huiskamerconcert)

Een erg mooie muzikale avond werd het gisteren! Het was prachtig.  Wat zeg ik, het was geweldig!  De muziek word door de meer dan 40 aanwezigen ten zeerste gesmaakt en achteraf was enkel de grootste lof over de muziek te horen.  Terecht.

Het voorprogramma werd verzorgd door Ilke die zong, Eline op piano & Tom op gitaar. En ze deden dat uitstekend.  Ilke begon a cappella met Don’t Worry About Me (van de Britse zangeres Frances), en iets later viel Tom in op gitaar.  Ilke zong dit ontroerende liedje ook een tijdje geleden voor haar overleden moeke. Toen al hadden we gehoord dat Ilke met haar prachtige stem de toehoorders echt kon raken, en dat deed ze nu ook. Daarna brachten ze een uitstekende versie van Adèle’s Set Fire To The Rain, om in stijl te eindigen met de Dylan cover To Make You Feel My Love.  Een pluim ook voor het mooie pianospel van Eline en het gitaarspel van Tom.

Tijd voor Ad Van Meurs, Ankie Keultjes en Dylan Van Meurs, samen THE WATCHMAN.

The Watchman heeft met zijn recente plaat Dorset Moon misschien wel zijn beste album ooit gemaakt, met bloedmooie liedjes, veelal ingetogen gezongen en gespeeld. Bespiegelend en melancholisch, echte ‘uit-het-raam-staar-muziek’.

Het concert werd aangevat met Leaves Of Live, het laatste nummer van Dorset Moon.  Daarna volgde het titelnummer zelf van die plaat, voor mij alvast het neusje van de zalm ervan, een prachtig ingetogen kleinood met Engelse folk-invloeden van Bert Jansch en John Renbourn.

Tulsa ging over hun verblijf in deze stad net op het moment dat de bekende muzikant uit Tulsa JJ Cale overleed en zijn muziek in de dagen erna door heel de stad weerklonk.

Pauwkes, in het Nederlands gezongen, ging over een muziekkroeg ergens in een dorpje in Nederlands Brabant, waar ze in hun jeugd heel veel kwamen en goeie herinneringen aan over hielden.  Daar Ad Van Meurs de laatste jaren ook twee Nederlandstalige albums heeft opgenomen, kregen we tijdens het concert tussen de Engelstalige songs door ook af en toe een nummers in  onze ‘moerstaal’ wat zorgde voor een fijne afwisseling.

Youngsters In Love klonk mooi maar ook nogal triest.  Uitstekende covers ook, van Townes Van Zandt met Waiting Around To Die, gezongen door Dylan, en Tom Paxton’s Last Thing On My Mind.

Wat stond er nog op de setlist? De Kracht Van Muziek, To Be Loved By You en het grappige

De Easy Riders Van De Peel.

Daarna was het tijd voor misschien wel het muzikale hoogtepunt van de avond, een lange versie van de Townes Van Zandt blues Brand New CompanionNIEMAND covert Brand New Companion van Townes zo goed hij dat doet, althans ik zag nog nooit iemand dit zo goed brengen.  Schitterend gitaarwerk van Dylan en Ad Van Meurs, pure klasse, jawel.

De traditional Columbus Stockade (zeer bekend door Woody Guthrie) speelt Ad al veertig jaar live, maar hij zette het pas voor het eerst op plaat op Dorset Moon. Origineel en intrigerend zijn ook de Arabische invloeden in het tweede deel van dit nummer, zowel in de zang als in de zangpartij van Ankie.

Als bis nog een nummer van de Rolling Stones, Dead Flowers, met wederom een sterke Townes Van Zandt link, want die speelde het nummer natuurlijk ook dikwijls live, en het stond ook op zijn liveplaat Roadsongs.

Aan alle mooie liedjes komt jammer genoeg ook een eind en zo dus ook gisteren.  Toch nog even enkele woorden van lof en dank aan de muzikanten.

Ad gaf het beste van zichzelf met zingen en gitaarspelen, ondanks dat hij zich niet helemaal ok voelde. De ware professional komt dan boven. Respect.  Hij is ook een ware meester in het edele vak der liedjesschrijverij, wat hem tot een groot artiest maakt.

Ankie zong zeer mooi en verzorgde de geluidstechniekperfect, ook die van het van het voorprogramma, gewoon spontaan.  Knap is dat.

Dylan speelde werkelijk FANTASTISCH gitaar, waar we ten zeerste van genoten hebben. Een prachtige sound, veel expressie, zuiver en meeslepend.  Precies zoals zijn vader.  Topmuzikanten zijn dat, vader en zoon Van Meurs.  Dylan heeft trouwens ook nog een fijne JJ Cale Tribute Band, en dat is zeker iets voor een volgende keer.

Een zeer fijne muzikale familie is dit waar ik we hopen nog dikwijls te mogen naar luisteren! 

Moet lukken.. 😉


En nog iets.

Ankie Keultjes heeft ook een dichtbundel geschreven onder de naam Anna Kersten, en die heet ‘Zo Spreekt De Verbeelding’(met tekeningen van Pierre van Kaam).  Ze had haar bundel ook bij tijdens het huiskamerconcert en ik heb die vorige nacht nog gelezen (het is een dun boekje) en vond het erg mooi.  Het maakte me erg nieuwsgierig naar het leven van de Russische schrijver Tolstoj en zijn vrouw, waarvan pas recentelijk (door archieven van de schrijver die door de censuur pas in 2009 openbaar werden) is gebleken dat hun leven verziekt werd door een intrigant die zich naar Tolstoj voor deed als zijn vriend en erg zijn best deed om een wig te drijven tussen het koppel.  Hij schilderde Sophia Tolstoj ook af als een hysterische vrouw. Akelig is dat, en rond dit onderwerp is de  dichtbundel opgebouwd.  Het maakte me ten zeerste nieuwsgierig om er meer over te gaan lezen. Plannen om een boek van Tolstoj te lezen had ik ervoor al, we zien wel wat er van komt…

Enkele live fragmenten :

2017-07-06T16:12:07+00:00