Isbells – Marble Sounds @ Casino Genk

Home/Concertbespreking, Nieuws/Isbells – Marble Sounds @ Casino Genk

(Concert ten voordele van de slachtoffers van de aardbeving in Italië)

Met Isbells als Marble Sounds kregen we twee fijne groepen op één avond, en ze waren elkaar beslist waard. Centrale figuur was Gianni Marzo, die gitaar speelt in beide bands, en het geluid zowel bij Isbells als bij Marble Sounds verrijkt met zijn weelderig, dromerig gitaarspel, dat zeker zorgde voor een tikkeltje magie in de muziek.

Isbells begon met I Don’t Need Any Colour, een prachtig traag en ingehouden nummer uit hun derde en meest recente plaat Billy, met een indrukwekkend mooie, dromerige trompet. Even even later was de prachtige titelsong uit die plaat aan de beurt. Gaetan Vandewoude bracht solo ook nog een mooi liedje dat hij op vakantie in Italië had geschreven, net voor deze zomer een aardbeving plaatsvond in die streek. Deze muziekavond was dan ook een benefiet voor de Italiaanse slachtoffers van de aardbeving, en kaderde in de Warmste Week van Studio Brussel. Ook heel sterk vertolkt waren de songs Nothing Goes Away, Falling In & Out en de afsluiter Hand On The Chest, die steeds harder en pakkender klonk naar de finale toe.

Na de pauze was het de beurt aan Marble Sounds, met Gianni Marzo voor de tweede maal op het podium. De groep – met zijn achten op het podium – heeft een mooie volle sound met twee toetsenmannen, twee blazers en die breed uitwaaierende klank van Marzo’s gitaar natuurlijk. Het nummer Photographs had die typische wijde, bijna euforische klank die zo eigen is aan Marble Sounds. Ook heel goed waren Time To Sleep, After All en We Slow (dit laatste met mooie piano-intro). Vrijwel alle songs werden heel overtuigend gezongen door Pieter Van Dessel, af en toe bijgestaan door (of in duet met) zangeres Renée Sys. Heel sterk, zoals Tout Et Partout van het recentste album Tatou (dat toch een beetje centraal stond in de set) en zeker ook het bekende Leave The Lights On – pure magie was dit nummer – dat in België al echt uitgegroeid is tot een echte klassieker, mede dankzij de Warmste Week. Als bisnummer werd het zachte en sfeervolle Sky High nog gebracht. Beslist een fijn einde.

Helaas werd het gevoel van magie alweer snel verstoord wanneer het nieuws van de aanslag in Berlijn binnen sijpelde na het concert. En zo besef je dat een muziekconcert soms slechts een bubbel is waarin je tijdelijk verblijft met een aantal muzikanten en de rest van het publiek, waarin je even weggevoerd wordt uit de realiteit, en tijd neemt om te genieten van pure schoonheid. Dat doet me trouwens des te meer het belang inzien van muziek (en andere kunstuitingen natuurlijk). Kunst zal misschien de wereld niet redden, maar toch…

Enkele fragmenten:

2017-04-02T13:29:08+00:00