DOMINIQUE NELIS @ George and the Bear Genk

Home/Concertbespreking/DOMINIQUE NELIS @ George and the Bear Genk

Het was geweldig. Wat Dominique Nelis uit zijn gitaar haalt, doen weinigen hem na. Technische virtuositeit en een groot vakmanschap gaat in in zijn prachtige gitaarspel samen met een passionele liefde voor zijn instrument, zodat zijn unieke klank overdonderend mooi overkomt en een grote emotionele impact heeft.

Naar zoveel pracht kan je enkele met open mond en gespitste oren naar luisteren. De soms bijna kwetsbare en verstilde gitaarklanken komen het best tot zijn recht bij een stil publiek – en het was fantastisch om zien hoe de toehoorders echt stil waren, om zo weinig mogelijk te missen van Dominique’s concertje.

Gewoon al de wijze waarop hij zijn gitaar vasthoudt, een beetje omhoog gericht, en zijn heel fijne vingerzetting geven aan dat we hier met een topgitarist te maken hebben. Hij bespeelt een akoestische / flamenco-gitaar (of een soort kruising ertussen – ik hoop dat ik me in deze niet verkeerd uitdruk), die met zijn nylon snaren heel snel ontstemd is, zeker bij (grote) temperatuurwisselingen. Doch dat zijn dingen waar wij als argeloze toeschouwers ons dikwijls nauwelijks van bewust zijn, en we enkel weten omdat de artiest dit vertelt.

Dominique kwam zijn nieuwe cd ‘Only Acoustic Guitar’ voorstellen, en de titel vertelt precies wat daarop te horen valt. Hij begon met een nummer dat hij opdraagt aan Genk, nl. Genk Genkt (en alle Genkenaren weten meteen waarnaar dit verwijst 🙂). Vervolgens het flamenco-achtige Groove, waarbij Dominique ons tussendoor wist te vertellen dat hij in zijn leven al 4000 optredens achter de rug heeft (tel dit eens uit in jaren onafgebroken!), maar dat zo alleen met een gitaar voor een publiek staan nog steeds een hele uitdaging blijft. Ondertussen heette hij ook de drummer van Oscar & The Wolf welkom tussen het publiek, doch dit geheel terzijde.

Daarna speelde hij de nummers Shift en Aqua, meeslepend en uiterst gefocust. Het mooist vond ik het nummer ’21’, wederom met mooie ‘flamenco-flarden’ en tempoversnellingen naar het einde toe. Vervolgens het licht melancholisch klinkende Nivea (titels voor songs pik je soms gewoon op bij je thuis in de badkamer) en het nummer Sweetest, dat hij opdroeg aan zijn dochter Ine, die dit zichtbaar heel leuk vond…

Muziek in het grensgebied van pop, klassiek, jazz, flamenco en folk. Niet echt te categoriseren dus, maar dat hoeft ook niet. Gewoon ervan genieten, dat is de essentie. En dat deden we, met zijn allen, bij George & The Bear, op een koude en grijze namiddag. Het was de muziek die ons verwarmde, gebracht door een fijne artiest van bij ons. Mooi is dat.

2017-12-12T21:33:12+00:00